دل نگاشتهـ

بسم الله الرحمن الرحیم

شعار «ما اهل کوفه نیستیم» یا «حسین میا به کوفه، کوفه وفا ندارد؛ کوفی بی مروت، شرم و حیا ندارد» را بسیار شنیده و گفته ایم. این بار اما بنده می خواهم از کوفی ها دفاع کنم و برخلاف همیشه که آنها را می کوبیم، قدری به نفع آنها قلم بزنم.

وقتی اشعار فوق را می خوانیم یعنی مردم را به سه دسته تقسیم کرده ایم: حسینیان، کوفیان و خودمان. این یعنی اگر ما خود را حسینی هم ندانیم لااقل کوفی هم نمی پنداریم و لذاست که به خودمان اجازه می دهیم بیرون گود بایستیم و ایشان را مذمت کنیم. اصلاً انگار مردم کوفه یک وصله ی ناجور و یک لکه ی ننگ بوده اند برای تاریخ. مردمی که هم به حضرت علی علیه السلام و هم به امام حسین علیه السلام و هم بعدترها به جناب مختار خیانت کردند و اصلاً خیانت توی خونشان است. چیزی شبیه به بنی اسرائیل که طبق آیات قرآن، خیانت و عهدشکنی رویه یشان بود.

اما راستی آیا مردم کوفه اینگونه بوده اند؟ آیا ذاتاً خائن و نامردند؟ نکند این جفایی باشد که من و شمای ایرانی یا آلمانی یا لبنانی و خلاصه غیرکوفی داریم به ایشان روا می داریم. خوب است در این باره قدری تأمل کنیم.

ابتدا لازم است ببینیم مردم کوفه چه کردند و چگونه بودند که اینچنین مورد مذمت تاریخ واقع شده اند. ایشان به امام حسین علیه السلام نامه نوشتند و حضرت را برای تشکیل حکومت حق وعده ی یاری چندین هزارنفری دادند اما بعد بواسطه ی تهدیدها و تطمیع ها و فریبهای عبیدالله ملعون، نه تنها امام را یاری نکردند بلکه نهایت قساوت را در به شهادت رساندن ایشان و بعد در به اسارت بردن اهل بیت ایشان انجام دادند. پس خلاصه ی کارنامه ی سیاه ایشان این شد : وعده ی دروغ، تهدیدپذیری، تطمیع پذیری، بی بصیرتی، به قتل رساندن اولیای خداوند. اموری که ریشه ی همه ی آنها «دنیادوستی» و «دنیامحوری» است.

در مرحله ی دوم باید بقیه ی مردم را بررسی کنیم و ببینیم آیا در آنها هم این خصوصیات هست یا اینکه خیر، اینها رذائل انحصاری مردم کوفه است. من به عنوان نمونه مردم چند شهر را (در زمانهایی خاص) مثال می زنم تا این مطلب روشن شود:

الف) مردم مدینه، در صدر اسلام

یعنی همان السابقون السابقون. یعنی همانهایی که پای منبر پیامبر (ص) دین را آموختند و در رکاب ایشان جهادها کردند. یعنی همان اصحاب بدر و احد و خندق و حنین و ... .

اینها پس از رحلت پیامبر (ص) چه کردند؟ آیا همین ها نبودند که مسیر حکومت اسلامی را از عدالت مجسم، علی (ع)، منحرف ساختند؟ آیا همین ها نبودند که طناب انداختند به گردن حضرت علی (ع) و به زور ایشان را به مسجد بردند تا بیعت بگیرند؟ آیا همینها نبودند که حضرت زهرا (س) را زدند و به شهادت رساندند؟ می گویی همه نبودند، عده ای از مردم این کار را کردند. خواص بودند نه عموم مردم. می گویم اگر نظاره گری و سکوت عوام نبود آیا خواص هرغلطی که دلشان خواست می توانستند بکنند؟ می گویم مگر ده ها هزار نفر از مردم ندیدند دست بالارفته ی علی (ع) را در غدیر؟ پیامبر (ص) نعوذبالله در غدیر برای مردم قصه گفتند که بعد اینچنین همه خوابشان برد و رفتند دنبال زندگی خودشان؟

پس می بینی که در مردم مدینه هم همان خصائص کوفی ها هست : شکستن بیعتی که در غدیر بسته بودند، بی بصیرتی، سکوت ناشی از غفلت و ترس و پشتیبانی از نتیجه ی سقیفه ای که از بطلان آن آگاهی کامل داشتند.

ب) مردم شام، مدینه و مکه در زمان امام حسین علیه السلام

باز هم معرفت مردم کوفه! لااقل یک نامه ای به حضرت نوشتند و وعده ای به ایشان دادند، اگرچه بعدش به خاطر ترس و طمع نتوانستند آن را عمل کنند. مردم مدینه و مکه را چرا مذمت نمی کنیم؟ مگر امام حسین علیه السلام حجشان را در مکه نیمه تمام نگذاشتند؟ مگر از مدینه فرار نکردند؟ اگر مردم مکه و مدینه بصیرت و تقوا و مردانگی داشتند آیا حج امام نیمه تمام می ماند؟ آیا لازم بود وطن خویش را به عزم بیابان های بین بین مدینه و کوفه ترک گویند تا در یکی از این بیابان های شوم به شهادت برسند؟

مردم شام را چرا مذمت نمی کنی؟ گیریم که تبلیغات معاویه ای مانع از رسیدن فریاد حق به ایشان شده بود. آیا فطرت و وجدانشان را هم معاویه گرفته بود؟ آیا قرآن هم در اختیارشان نبود؟ اصلاً اینها به کنار، آیا عقل نداشتند که لااقل یک سؤال از خود بپرسند که آخر ما چرا باید هرکه را معاویه گفت بکشیم؟ اصلاً معاویه چرا باید بر ما حاکم باشد؟ و هزاران سؤالی که حتماً برایشان بوده اما همان ترس و طمع و روزمرگی و بی بصیرتی، بی پاسخشان گذاشته.

ج) مردم ایران، در زمان اشغال فلسطین

مسئله ی اشغال فلسطین چیزی شبیه به قضیه ی کربلاست. عده ای ظالم به عده ای مظلوم بی پناه حمله می کنند و می کشند و می سوزانند و به اسارت می برند. خب پدربزرگ منِ نوعی، ای شمایی که آن روزها بودید و روز عاشورا «حسین میا به کوفه» می خواندید، چرا نرفتید کمک فلسطینی ها؟ از شاه ترسیدید؟ حال نداشتید؟ گرفتار بودید؟ خبر نداشتید؟ اینکه شد همان ترس و روزمرگی و بی بصیرتی؛ پس چه فرقی دارید شما با کوفیان ؟

د) مردم آمریکا، قرن معاصر

سال 1332 که کودتا شد و آمریکا شاه را برای 25 سال بر ما مسلط کرد، مردم آمریکا کجا بودند، می دانید؟ من می دانم، بگذارید بگویم. سر کار بودند. داشتند برای زن و بچه یک لقمه نان در می آوردند. البته سهم وزارت دفاع و CIA هم محفوظ بود. مالیات را هم به موقع می پرداختند. آخر هفته ها هم می رفتند سینما، ورزشگاه.

موقع کشتار ویتنامی ها، موقع اشغال فلسطین، موقع انداختن بمب اتم روی سر مردم ژاپن، بازهم وضع به همین منوال بود. البته بی انصافی نباید کرد، همه اش هم این نبوده است. بسیاری از ایشان هم «مستقیماً» آدم می کشته اند، همه غیرمستقیم نبوده است. ارتشیان آمریکا از فضا نمی آیند، همین مردم آمریکا هستند که اسلحه دست می گیرند و می شوند ارتش آمریکا. همین دانشجویان و دانشمندان آمریکایی هستند که بمب اتم می سازند.

هـ) مردم ژاپن، سوییس و دبی ، امروز

همین الآنی که در اقصی نقاط جهان دارد ظلم می شود، همین امروزی که فلسطین هنوز اشغال است، همین الآنی که حاج احمد متوسلیان و امام موسی صدر همچنان مفقودند و افغانستان همچنان اشغال،همین حالایی که در عربستان و بحرین و یمن و هزار جای دیگر حکومتهای دیکتاتوری حاکمند، همین لحظه لحظه ای که فقرای آفریقایی دارند از گرسنگی می میرند، آری همین امروز مگر مسلمانان دبی اینها را نمی بینند؟ مگر مردم سوییس و ژاپن اخبار نگاه نمی کنند؟ پس چرا ذره ای عدالت طلبی از خود نشان نمی دهند؟ واقعاً چه فرقی است بین مردم کوفه با ژاپن؟ شما خیال می کنید که اگر امروز عاشورا بود و امام حسین علیه السلام به سمت توکیو حرکت می کردند، مردم ژاپن ایشان را نمی کشتند؟ آیا همان روح دنیاپرستی، بی بصیرتی، ترس و طمعی که در کوفیان بود در مردم امروز ژاپن نیست؟ شاید بگویید مگر ژاپنی ها مریضند که بیایند همچو انسان پاکی را بکشند؟ عرض می کنم که مگر کوفی ها مریض بودند؟ به هیچ عنوان. کوفی ها وقتی نامه می نوشتند واقعاً می خواستند امام را یاری کنند. دروغ نمی گفتند. اما بعد که تهدید شدند، بعد که تطمیع شدند، بعد که فریب خوردند، زدند زیر قولشان. ریشه ی تطمیع پذیری و تهدیدپذیری و بی بصیرتی کجاست؟ دنیادوستی، غفلت. آیا امروز دنیادوستی که چه عرض کنم، دنیاپرستی در ژاپن و دبی موج نمی زند؟

مشکل از کوفیان نبود، مشکل از «مردم» است. مردم یعنی من، یعنی شما. اصلاً امام زمان چرا غائبند؟ آیا اگر ده درصد از مردم واقعاً مرد بودند و تا آخر پای حقیقت می ایستادند، این همه امام در پرده ی غیبت و غربت باقی می ماندند؟

همه ی مردم کوفی هستند. شاید جالب باشد بدانید که اگر ما برای امام حسین علیه السلام عزاداری می کنیم، کوفیان هم عزاداری می کردند! آنهم بلافاصله بعد از واقعه ی کربلا! امام سجاد علیه السلام وقتی که می بیند کوفیان برای مصائب امام حسین علیه السلام و اهل بیت و اصحابشان گریه می کنند می فرمایند : تنوحون و تبكون من أجلنا! فمن ذا الذي قتلنا؟ «آیا به خاطر ما نوحه می خوانید و گریه می کنید! پس چه کسی بود که ما را کشت؟» (اللهوف ص : 146) عزاداری و گریه ی تنها دردی را دوا نمی کند. کوفی بودن هم خصوصیتی ندارد. دنیاپرستی و دنیادوستی است که اصل قضیه می باشد. البته مراتب دارد. همه یک اندازه بد نیستند. همان زمان هم سر امام حسین علیه السلام را یک نفر برید. همه اینقدر شقی نبودند. بعضی تیر زدند، بعضی نیزه زدند، بعضی سنگ زدند. بعضی فقط سیاه لشکر بودند. بعضی کمکی به سپاه دشمن نکردند اما به امام هم کمکی نکردند و در خانه ماندند. امروز هم وضع همین است. «مردم» هستند که باید بیدار شوند و دست امام را بگیرند. «مردم» هستند که در سایه ی سکوت و روزمرگیشان ظالمان فرصت جور می یابند.

شعارمان را باید تغییر دهیم، باید زین پس بگوییم «مهدی نیا به عالم، «مردم» وفا ندارند». انداختن توپ در زمین کوفه، دیگر بس است.

درپایان لازم است این مطلب را هم اضافه کنم که مردم ایران امروز اگر چه هنوز خیلی با آنچه باید باشند فاصله دارند اما اگر مقایسه ای بسنجیم، شاید بهترین مردم تاریخند. مردم ما امامشان را تنها نگذاشتند، مردم ما هشت سال جنگ را تحمل کردند، مردم ما پشت مردم فلسطین و حزب الله لبنان ایستاده اند. انشاءالله اگر وفاداریمان را بازهم ثابت کنیم، اگر حب دنیا را کم کنیم و بصیرت و آخرت محوری را در خود نهادینه نمائیم، امام زمان خواهند آمد. به خصوص که در سایر نقاط جهان (و به خصوص در جهان اسلام) هم «مردم» دارند قدری بیدار می شوند و زمینه برای ظهور فراهم می شود. انشاءالله که روزی بتوانیم از سر صداقت کامل ظهور امام زمانمان را از خداوند طلب نماییم و خداوند هم در قلب ما وفا و پایمردی ببیند و حبیب خود را با اطمینان به ما بسپارد.

اگر انتقادی به مطلب فوق دارید و یا با بخشها یا کل آن موافق نیستید لطفا نظر خود را بفرمایید تا سبب اصلاح و پختگی مطلب شود. با تشکر

به نقل از harfhayemohem.ir