به بهانه رمضان...
هر مملکتی قاعده و قانونی دارد.اگربنا باشد ساکن آنها بشوی، بایدد اصول و قوانین آنجا را بشناسی و مراعات کنی و گرنه ممکن است رفتاری بکنی که اگرچه به نظر خودت خیلی هم طبیعی به نظر بیاید وحتی مثلا توی ممکت خودت، عرف باشد اما خلاف قانون آنجا باشد و چه بسا اقامتت را به مخاطره بیاندازد
...
ایمان که می آوری ،شهروند مملکت خدا میشوی.برای اینکه مقیم این مملکت بمانی،قاعده و قانون هایش را باید خوب بشناسی و خوب مراعات کنی.همه همه اش را.
نمیشود هم بگویی بعضی هاش را قبول دارم ،بهضی هایش قبول نیست.قرآن خیلی از جاها از احکام الهی به حدود و مرز های الهی تعبیر میکند.با این حساب،گناه ونا فرمانی یا رعایت نکردن احکام الهی ، به این میماند که از آن مرزها خارج شده باشیم.برای بازگشت دوباره البته همیشه راه هست،
توبه.
اما راستش آدم از این میترسد که یکدفعه خیلی از آن مرزها فاصله بگیرد.دور بشود.آن قدر که راه برگشت یادش نمانده باشد.
...
خواستم بگویم ماها شهروندان خوبی برای مملکت تو نبوده ایم، با اینکه نمک گیرمان کرده ای، مدام از این مرزها رفته ایم و برگشته ایم.با اینهمه تو هیچ وقت به اهالی مملکت ظلم نکرده ای.تعدی نکرده ای . همیشه هوایشان را داشته ای.
خواستم بگویم هوایمان را داشته باش کمتر پا از مرزهای کشورت بیرون بگذاریم. هوایمان را داشته باش خیلی دور نشویم، مقیم مملکت دیگری نشویم.ماها را با همه نافرمانی هایمان مقیم مملکت خودت بخواه.
بسم الله الرحمن الرحیم
... ومن یعتد حدود الله فقد ظلم نفسه
اینجا از بازی های مردم دنیا خبری نیست